Το Πείραμα της Φιλαδέλφειας – Εξαφανίστηκε πλοίο για 18 λεπτά και οδήγησε στην παράνοια το πλήρωμα (video)

Ήταν Οκτώβρης του 1943 όταν το πιο τολμηρό πείραμα Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ και Άλμπερτ Αϊνστάιν έλαβε χώρα, γράφοντας ιστορία και μένοντας στα πρακτικά ως το ένα από τα πιο ανεξήγητα μυστήρια του κόσμου.

Πρωταγωνιστής, το πολεμικό πλοίο 89 μέτρων, US Eldridge, που κυριολεκτικά εξαφανίστηκε μπροστά στα μάτια των έκπληκτων θεατών από το λιμάνι της Φιλαδέλφειας, ταξίδεψε 350 χιλιόμετρα μακριά, μέχρι το Νόρφολκ της Βιρτζίνια και επανεμφανίστηκε… 18 λεπτά αργότερα, έχοντας γυρίσει από ένα ταξίδι που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα απαιτούσε περισσότερες από 24 ώρες μέχρι την επιστροφή.

Το πιο παράξενο; Κανείς δεν το είδε να πλέει προτού εμφανιστεί ξαφνικά στο λιμάνι… Το «Rainbow Project» -όπως είναι η επίσημη ονομασία του πειράματος, έμεινε στην ιστορία ως το «Πείραμα της Φιλαδέλφειας», έχοντας στηριχθεί στη Θεωρία των Ενιαίων Πεδίων του Αϊνστάιν.

Η εμπλοκή του επιστήμονα δεν αμφισβητήθηκε ποτέ, ωστόσο κανείς δε μπόρεσε να αποφανθεί με βεβαιότητα για το αν η μυστηριώδης εξαφάνιση του αντιτορπιλικού πλοίου και η απρόσμενη επανεμφάνισή του στο λιμάνι λίγο αργότερα, αποτελούν προϊόν οπτικής εξαφάνισης, τηλεμεταφοράς ή… χωροχρονική μετακίνησης.

Επρόκειτο, άλλωστε, για το απόλυτο επιστημονικό άλμα, που έθετε σε εφαρμογή τη θεωρία του Αϊνστάιν σύμφωνα με την οποία η βαρύτητα συνδέεται με τον ηλεκτρισμό και το μαγνητισμό.

Ένα αόρατο πλοίο

Κανείς δε γνώριζε τον τρόπο πραγματοποίησης του πειράματος, όλοι, όμως, υποψιάζονταν το γιατί: Το Πολεμικό Ναυτικό έψαχνε τρόπους να αιφνιδιάσει τον εκάστοτε εχθρό του και να τον εξολοθρεύσει χωρίς δικές του απώλειες. Και τι καλύτερο από ένα… αόρατο πλοίο γεμάτο μάχιμους στρατιώτες;

Αρχικά βέβαια, στόχευαν να «χτίσουν» γύρω του ένα ισχυρό ηλεκτρομαγνητικό πεδίο, το οποίο θα απωθούσε της εχθρικές τορπίλες να το πλήξουν. Αργότερα, όμως, το σχέδιο έμοιαζε «φτωχό» στα μάτια των ανικανοποίητων επιστημόνων, οι οποία συνέλαβαν την πιο επικίνδυνα υπέροχη ιδέα. Να «εξαφανίσουν» το πλοίο κάνοντας το αόρατο στο νερό και τον αέρα.

Στις 28 Οκτωβρίου του 1943, όλα είναι έτοιμα. Το Πολεμικό Ναυτικό θέτει σε εφαρμογή το παράτολμο «Πείραμα της Φιλαδέλφειας» στο λιμάνι της πόλης. Όλοι παρακολουθούν με αγωνία το πλοίο να ετοιμάζεται να απομακρυνθεί από τη ναυτική βάση με τον πιο ανορθόδοξο τρόπο.

Και, πράγματι συμβαίνει! Παρότι στην πρώτη φάση του πειράματος, ο σκελετός του αντιτορπιλικού διαγραφόταν καθαρά στο νερό, λίγο αργότερα κανείς δε μπορούσε να διακρίνει το παραμικρό.

Δέκα οκτώ λεπτά εξαφάνισης

Το επανδρωμένο US Eldridge εξαφανίζεται από το λιμάνι της Φιλαδέλφειας με τη χρήση ηλεκτρομαγνητικών πεδίων μπροστά στα μάτια τους. Λίγα λεπτά αργότερα, κάνει την εμφάνισή του στο Νόρφολκ της Βιρτζίνια, μόνο και μόνο για να επανεμφανιστεί από του πουθενά στη Φιλαδέλφεια. Τίποτα όμως δεν ήταν το ίδιο.

Οι μαρτυρίες θέλουν το πλήρωμα του πλοίου – «πειραματόζωου» να επιστρέφει με σημαντικές απώλειες σε δραματικά άσχημη κατάσταση. Ορισμένοι δεν επέστρεψαν ποτέ, με τους ειδικούς να κάνουν λόγο για «απώλειες κατά τη μεταφορά». Η μοίρα, όμως, ήταν ακόμη πιο σκληρή για όλους εκείνους που κατάφεραν να γυρίσουν. Αυτό που αντίκρισαν όσοι τόλμησαν να εισέλθουν στο US Eldridge μετά την επανεμφάνισή του, ήταν αποτρόπαιο.

Άνθρωποι σε απόλυτη σύγχυση, λέγοντας ασυναρτησίες, με κενό βλέμμα, που έδιναν την εντύπωση πως είχαν χάσει τα λογικά τους, καθιστούσαν σαφές πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Άλλοι, είχαν χτιστεί κυριολεκτικό στους τοίχους του πλοίου, ενώ πολλοί είχαν χάσει τη δυνατότητα ομιλίας. Λέγεται, μάλιστα πως πολλοί από τους επιζώντες εξαφανίζονταν και επανεμφανίζοντας για ώρες μετά την επιστροφή του πλοίου στο λιμάνι.

Τίποτα πλέον δεν ήταν το ίδιο. Κάτι που κατάλαβε και ο ίδιος ο Αϊνστάιν.

Έχοντας τρομοκρατηθεί και ο ίδιος από τις συνέπειες του παράτολμου σχεδίου του, αποφάσισε να καταστρέψει κάθε τι που θα οδηγούσε στην πιθανή επανάληψη του πειράματος. Αυτός ήταν και ο λόγος που τα χειρόγραφά του δε βρέθηκαν ποτέ, καθώς -όπως λέγεται ότι υποστήριξε λίγο αργότερα-, «κανείς δεν ήταν έτοιμος για μία τόσο εξελιγμένη επιστημονική γνώση».

Ήταν ίσως η πρώτη φορά που ένας επιστήμονας έβαλε την ανθρωπότητα πάνω από τη δική του επιβεβαίωση και ικανοποίηση…

Πού βρισκόταν το πλοίο κατά τα 18 λεπτά της εξαφάνισής του;

Η απάντηση δόθηκε από το ναύτη Αλ Μπιέλεκ, ο οποίος υποστήριξε πως ήταν ένας από τους δύο που έθεσαν σε λειτουργία τα μηχανήματα στο δωμάτιο ελέγχου λίγο πριν το πλοίο εξαφανιστεί. Σύμφωνα με τον ίδιο, το γιγαντιαίο αντιτορπιλικό και το πλήρωμά του, ταξίδεψαν στο 1983 – δηλαδή 40 χρόνια μπροστά στο χρόνο. Όσο για το μέρος στο οποίο βρέθηκαν; Ήταν οι υπόγειες εγκαταστάσεις του προγράμματος «Μόντοκ» στο Λονγκ Άιλαντ.

Η «κατάρα» του US Eldridge και το ταξίδι του στην Ελλάδα

Από εκείνη την ημέρα, όποιος τολμούσε να αναφέρει το ταξίδι του US Eldridge, έβλεπε στα μάτια όσων τον άκουγαν τον απόλυτο τρόμο. Οι αναμνήσεις ήταν πολλές και διόλου ευχάριστες, διότι κανείς δε μπόρεσε να ξεχάσει την τραγική κατάσταση στην οποία επέστρεψε το πλήρωμά του.




loading...

Απρόσεχτα κορίτσια αποκαλύπτουν τι συμβαίνει κάτω από τις φού-στες τους

Κάτι δεν πήγε καλά για τα κορίτσια που ακολουθούν. Γυναικείες άτυχες -αλλά ωραίες - στιγμές, τυχερές βέβαια για τους άντρες...

Γιατί οι σημερινοί 40άρηδες είναι πιο νέοι από ποτέ;

Ο Βίκτωρ Ουγκό τα αποκαλούσε «τα γηρατειά της νιότης» – Σήμερα οι ψυχολόγοι τα χαρακτηρίζουν «ώρα αιχμής της ζωής» – Γιατί οι σημερινοί σαραντάρηδες είναι πιο νέοι από ποτέ;

Ηταν 13 απριλίου του 1970 όταν βγήκε στις αίθουσες η κωμωδία του Γιάννη Δαλιανίδη «Μια τρελή… τρελή… σαραντάρα» με τη Ρένα Βλαχοπούλου στον ομώνυμο ρόλο. Εντελώς διαφορετικά τα ήθη της ελληνικής κοινωνίας τότε από τα σημερινά και η ηρωίδα, «χήρα και τσαχπίνα», υπέφερε από τη στενοκεφαλιά του οικογενειακού της περιβάλλοντος, που την ήθελε να ξαναπαντρευτεί με έναν πλούσιο ηλικιωμένο, ενώ εκείνη αγαπούσε έναν συνομήλικό της μουσικό (Ανδρέας Μπάρκουλης). Ξαναβλέποντας σήμερα αυτή την ταινία, συνειδητοποιείς πόσο έχουν αλλάξει – ευτυχώς – τα στεγανά. Το δίλημμα εκείνης της εποχής, αν δηλαδή μια γυναίκα στα 40 θα κάνει ό,τι επιτάσσει η οικογένειά της ή θα ακολουθήσει την καρδιά της, μοιάζει με ανέκδοτο σήμερα. Δεκαεπτά χρόνια μετά τη σαραντάρα Βλαχοπούλου ήρθε να προστεθεί και η Ρίτα Σακελλαρίου με μια ωδή στις ώριμες γυναίκες, όπως τη συνέθεσε ο Γιάννης Καραλής το 1987: «Οι σαραντάρες ίσον με δύο εικοσάρες», έλεγε το λαϊκό άσμα, «γι’ αυτό κι οι σαραντάρες έχουν διπλές τις χάρες» συμπλήρωνε ο στίχος, επιχειρηματολογώντας επαρκώς επάνω στο φλέγον ζήτημα.

Και πάλι, όμως, η εποχή δεν ήταν η κατάλληλη. Χρειάστηκε να περάσει σχεδόν μια τριακονταετία για να αποδειχτεί προφητικό μέσα στην ιλαρότητά του το συγκεκριμένο τραγούδι. Το γυναικείο φύλο έδωσε πολλές μάχες και κατάφερε να τις κερδίσει όταν οι οικονομολόγοι άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι οι γυναίκες διαδραματίζουν πλέον πρωταγωνιστικό ρόλο στην οικονομία, είναι παραγωγικές, αποτελεσματικές και κάτι ακόμη, πολύ σημαντικό: αποδεικνύονται πολύ πιο ψύχραιμες από τους άνδρες συναδέλφους τους μπροστά στην κρίση. Αυτή λοιπόν η γυναικεία χειραφέτηση πρόσφερε, μεταξύ πολλών άλλων, και ένα είδος ασυλίας στις γυναίκες, σε σχέση με τον τρόπο ζωής και τις ερωτικές επιλογές τους: η γυναίκα διεκδίκησε μεγαλύτερο μισθό, υγιέστερο οργασμό και, έτσι όπως εγκατέλειπε όλο και πιο συχνά το πατρικό της για να βγει και να δουλέψει, δεν χρειαζόταν να δίνει αναφορά για το ποιον βλέπει, τι κάνει, έφυγε ο ψυχαναγκασμός τού «τι θα πει ο κόσμος, πρέπει πρώτα να παντρευτείς» κ.τ.λ. κ.τ.λ…

Οι ηθικοί κώδικες έχουν αλλάξει, η κοινωνία επιτρέπει τις σχέσεις εκτός γάμου, δεν είσαι πλέον δακτυλοδεικτούμενος αν αποφασίσεις να μην ανέβεις τα σκαλιά της εκκλησίας, να μην κάνεις παιδιά και απλώς να κάνεις τη ζωή σου. Και, κάπως έτσι, ο χρόνος διαστέλλεται. Θυμάμαι τη μητέρα μου να μου λέει ότι οι γονείς της την πίεσαν να παντρευτεί με προξενιό στα 22 της επειδή το χωριό θα άρχιζε να συζητά ότι είναι γεροντοκόρη. Θυμάμαι και τα δικά μου άγχη, πριν από επτά χρόνια, όταν έκλεινα τα 30 και αναρωτιόμουν τι έχω κάνει λάθος και δεν έχω παντρευτεί ακόμη. Και τελικά συνειδητοποιώ ότι όχι μόνο στον μικρόκοσμο της Ελλάδας, αλλά παγκοσμίως, βρισκόμαστε σε μια νέα πραγματικότητα, που πρεσβεύει ότι τα 40 είναι τα νέα 30.

Παρατείνοντας την εφηβεία

Κανείς πια δεν βιάζεται να μεγαλώσει – ίσα ίσα, κάνει τα πάντα για να παρατείνει τη νεότητά του. Η υγιεινή διατροφή, η σωματική άσκηση, οι εναλλακτικές μορφές θεραπείας, από εκεί που ήταν μέλημα των λίγων, τώρα έχουν γίνει προτεραιότητα των πολλών. Βλέποντας ότι η αγορά εργασίας δεν είναι πλέον στρωμένη με ροδοπέταλα, πολλοί είναι εκείνοι που μετά το πρώτο πτυχίο οδεύουν προς το δεύτερο. Οι ίδιοι θα πουν ότι το κάνουν για να συλλέξουν περισσότερα «εφόδια», δεν υπάρχει αμφιβολία, όμως, ότι πρόκειται και για μια παράταση ενηλικίωσης με ακαδημαϊκό άλλοθι. Ανθρωποι οι οποίοι στα 35 τους ζουν σαν φοιτητές στο πατρικό τους, κοιμούνται στο παιδικό τους δωμάτιο επάνω σε κρεβάτι από σουηδικό ξύλο και δεν ξέρουν καν πώς να βάζουν πλυντήριο αναβάλλουν την ωρίμανσή τους για αργότερα. Βγαίνουν ραντεβού, φλερτάρουν και, επιστρέφοντας, η αθάνατη ελληνίδα μάνα θα τους ρωτήσει: «Γιατί άργησες;».

Δεν είναι τυχαίο ότι το ντύσιμο, οι μουσικές και τα memorabilia της παιδικής και εφηβικής ηλικίας των σημερινών σαραντάρηδων είναι τόσο της μόδας: παντού ανοίγουν μπαρ με αισθητική 70s, οι μουσικές των 80s και των 90s ανακυκλώνονται ξανά και ξανά, gadgets αλλοτινών εποχών όπως view master, ενενηντάρα κασέτα κ.ά. έχουν μετατραπεί σε φετίχ. Μια ολόκληρη βιομηχανία έχει στηθεί και περιστρέφεται γύρω από τη γενιά που αρνείται πεισματικά να μεγαλώσει. Στα τέλη του 2013, η 42χρονη σήμερα σταρ του Χόλιγουντ Κάμερον Ντίαζ κυκλοφόρησε ένα βιβλίο-έκπληξη, με τίτλο «The Βody Βook». Η έκπληξη έγκειται στο ότι, σε αντίθεση με βιβλία που έχουν στο παρελθόν κυκλοφορήσει πολλές συνάδελφοί της, η ίδια θέλησε να απομυθοποιήσει τα μυστικά περί αιώνιας νεότητας, μπαίνοντας μάλιστα σε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες: «Πολλές γυναίκες κάνουν το μοιραίο λάθος να κάνουν ολική, ριζική αποτρίχωση στα γεννητικά τους όργανα, χωρίς να σκεφτούν ότι ίσως η φύση να ξέρει καλύτερα: η τριχοφυΐα στη συγκεκριμένη περιοχή μπορεί να αποδειχτεί σωτήρια ύστερα από χρόνια, όταν το δέρμα δεν θα είναι πια το ίδιο σφριγηλό και θα χρειάζεται το καμουφλάζ του. Θυμώνω με τις γυναίκες που ζουν λες και δεν θα γεράσουν ποτέ».

Η ψυχολόγος Ελσα Κοππάση τονίζει με τη σειρά της τον κίνδυνο που κρύβεται πίσω από το σύνθημα «για πάντα νέοι»: «Δεν συμφωνώ καθόλου με αυτό το σκεπτικό. Είμαι υπέρ τού να διατηρείσαι σε καλή και υγιή κατάσταση, όχι όμως στην εμμονή της αιώνιας νιότης. Είμαστε η πιο ναρκισσιστική γενιά που έχει περπατήσει ποτέ επί Γης. Αρνούμαστε πεισματικά να μεγαλώσουμε και, όσο αρνούμαστε, δεν επιτρέπουμε ούτε στις επόμενες γενιές να αναπτυχθούν σωστά και να πάρουν τον χώρο που τους αναλογεί μέσα στα πράγματα. Για εμένα, το μοναδικό μυστικό για να είμαστε σε καλή σχέση με τον εαυτό μας, σε όποια ηλικία και αν βρισκόμαστε, είναι να ακούμε το παιδί που έχουμε μέσα μας. Οσο εκνευριστικό, κακομαθημένο, ανασφαλές, κλαψιάρικο, φοβισμένο και αν είναι, πρέπει να το ακούμε ανά πάσα στιγμή, γιατί έχει πολλά να μας πει. Εκείνο μάς ξέρει καλύτερα απ’ όλους και χάρη σε αυτό φτάσαμε ως εδώ. Του χρωστάμε πολλά και συνήθως του αναγνωρίζουμε ελάχιστα».

Αρχίζοντας στα 40

Η ηλικία των 40 είναι τόσο σημαντική, όχι απαραίτητα επειδή έχεις ακόμη το περιθώριο να μην αναλάβεις τις υποχρεώσεις σου, αλλά ακριβώς επειδή όχι μόνο μπορείς να τις αναλάβεις, αλλά έχεις και όλον τον καιρό μπροστά σου για να αλλάξεις ό,τι δεν σου αρέσει στη ζωή σου. Το σίγουρο είναι ότι το μήνυμα που σου διδάσκει η κάθε δεκαετία που συμπληρώνεις το συνειδητοποιείς αρκετό καιρό αργότερα. Στα 20, κυνηγάς ουτοπίες: η τέλεια σχέση, η τέλεια καριέρα, η τέλεια οικογένεια, το τέλειο σπίτι. Και, κάπως έτσι, περνούν δέκα χρόνια, χωρίς να το καταλάβεις. Στα 30, περνάς μια δεκαετία πενθώντας για όλα όσα περίμενες αλλά ποτέ δεν ήρθαν κατά τη διάρκεια των 20. Μια μακρά περίοδος χηρείας, ματαίωσης και ενδοσκόπησης. Και στα 40, το παίρνεις απόφαση και αρχίζεις να ζεις. Είναι η ηλικία της δράσης, δεδομένου ότι έχει πιάσει τόπο όλη αυτή η «έρευνα» που έκανες τα προηγούμενα χρόνια.

Οι ψυχολόγοι χαρακτηρίζουν τα 40 ως τη «νέα ώρα αιχμής της ζωής», καθώς οι σκέψεις-δράσεις γύρω από την καριέρα και την οικογένεια χτυπούν κόκκινο. Οι Αμερικανοί υποστηρίζουν ότι είναι η στιγμή του διπλάσιου εισοδήματος και των δίδυμων νηπίων – δίδυμα επειδή πολλές από τις γυναίκες που επιλέγουν να τεκνοποιήσουν μετά τα 40 έτη καταφεύγουν στην εξωσωματική γονιμοποίηση, η οποία πολύ συχνά οδηγεί στη γέννηση διδύμων. Και νηπίων, επειδή οι σαραντάρηδες είναι πλέον μικρομπαμπάδες. Φτάνει να σκεφτούμε ότι οι γονείς μας μάς απέκτησαν γύρω στα 25 με 30 τους το αργότερο και όταν εκείνοι ήταν 40 εμείς είχαμε αποφοιτήσει από το σχολείο ή είχαμε ήδη μπει στο πανεπιστήμιο, ενώ το σημερινό προφίλ σαραντάρη πατέρα τον θέλει να σέρνει καρότσια και να κρατάει κουδουνίστρες. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα και του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος πριν από μερικές ημέρες έκλεισε τα 40 και έχει παιδιά προσχολικής ηλικίας.

Η λογοτεχνία είχε πάντα τα αντανακλαστικά να αντιμετωπίζει τα 40 ως μεταβατική περίοδο: ο Βίκτωρ Ουγκό τα είχε αποκαλέσει «τα γηρατειά της νιότης». Και δεν είχε άδικο. Είναι η ηλικία που δεν είσαι ούτε πολύ μικρός ούτε πολύ μεγάλος. Βρίσκεσαι ακριβώς στη μέση, σε ένα σταυροδρόμι. Και όπως σε όλα τα σταυροδρόμια, έτσι και εδώ, πρέπει να διαλέξεις προς τα πού θα πας από εδώ και στο εξής. Φυσικά, δεν είναι όλα στρωμένα με ροδοπέταλα. Μπορεί να δείχνεις ακμαίος και ωραίος χάρη στην καλή διατροφή και τη σωστή γυμναστική που έχεις επιλέξει, το εσωτερικό ρολόι, όμως, μετρά ακάθεκτο τον αντίστροφο ρυθμό του: υγεία, γονιμότητα, ανανέωση κυττάρων, τίποτε πια δεν είναι δεδομένο όπως παλιά. Το σημαντικότερο δώρο αυτής της ηλικίας είναι το επιτακτικό «Ή τώρα ή ποτέ!». Ξέρεις ότι προλαβαίνεις να ανεβάσεις μια δεύτερη πράξη στην παράσταση της ζωής σου, η οποία, αν όλα πάνε καλά, θα είναι πολύ καλύτερη από την πρώτη, αλλά το καλό που σου θέλεις είναι να κινηθείς γρήγορα, προτού πέσει η αυλαία του φινάλε.

Η γλώσσα του θεάτρου έχει κάτι ακόμη να διδάξει στην πραγματική ζωή: κάθε ηθοποιός, εκτός από την κανονική ηλικία του, έχει και τη λεγόμενη «ερμηνευτική», δηλαδή το πόσο δείχνει, και ανάλογα με αυτή, του αναθέτουν και τους αντίστοιχους ρόλους. Σε μια οντισιόν, για παράδειγμα, μπορεί να ζητηθούν ηθοποιοί με ερμηνευτική ηλικία 20 και να κερδίσει τον ρόλο κάποιος που είναι 30, αλλά δείχνει νεότερος. Ομοίως και εκτός σκηνής: μπορεί να είσαι 40 και να νιώθεις 100 ή να έχεις την ξέφρενη πεποίθηση ότι όλα αρχίζουν έχοντας κλείσει τέσσερις δεκαετίες σε αυτόν τον παράξενο πλανήτη.

Η αυτογνωσία είναι παντού

Ενώ νωρίτερα στη ζωή σου σπαταλάς πολύτιμο χρόνο αναμασώντας συμπεράσματα σαν χαλασμένο κασετόφωνο, παπαγαλίζοντας τα λόγια του ψυχολόγου σου και γεμίζοντας το μυαλό σου με αποφθέγματα συγγραφέων και ταινιών που την επόμενη ημέρα έχεις κιόλας ξεχάσει, ξαφνικά στα 40, ως διά μαγείας – και δεδομένου πάντα ότι έχεις κάνει και λίγη δουλειά με τον εαυτό σου – όλα είναι ξεκάθαρα. Η αυτογνωσία δεν είναι μια μακρινή ουτοπία ούτε χρειάζεται να περάσεις επτά χρόνια στο Θιβέτ για να τη συναντήσεις. Είναι παντού. Στον τρόπο με τον οποίο προστατεύεις τον εαυτό σου από πολυέξοδους και αδιέξοδους έρωτες, στη σιγουριά με την οποία απομακρύνεις τοξικούς ανθρώπους από τη ζωή σου, και ας είχαν το παράσημο του φίλου, ακόμη και στην ψυχραιμία με την οποία αντιμετωπίζεις τους ανώτερούς σου στη δουλειά.

Κάπου γύρω στα 40, οι μισοί φίλοι σου παντρεύονται και κάνουν παιδιά και οι άλλοι μισοί έρχονται για πρώτη φορά αντιμέτωποι με κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας, δικό τους ή των γονιών τους. Και τα δύο, για διαφορετικούς λόγους, είναι γερά χαστούκια συνειδητοποίησης. «Χάνεις» τους αδέσμευτους φίλους σου και αναρωτιέσαι τι κάνεις εσύ στη ζωή σου σε σχέση με τη μοναξιά και τη συντροφικότητα. Χάνεις τους γονείς σου και συνειδητοποιείς ίσως για πρώτη φορά ότι δεν είσαι αθάνατος, ότι κάποτε θα έρθει και η σειρά σου. Αλλά αυτό, αντί να σε παγώνει, σε κινητοποιεί. Επειδή τα 40 είναι η ηλικία-ορόσημο που λέγαμε.

Οι διαπιστώσεις των 40 είναι πολλές και πολύ χρήσιμες. Δεν υπάρχει το άλλο σου μισό με τον τρόπο που σ’ το είχαν παρουσιάσει οι αισθηματικές κομεντί που διαψεύστηκαν μέσω αποτυχημένων γάμων ή πολυετών σχέσεων. Υπάρχουν, όμως, πολλά άλλα μισά, τα οποία καλείσαι να συναντήσεις στην πορεία της ζωής σου. Μια θεωρία λέει ότι σε καθέναν από εμάς αντιστοιχούν 30 άνθρωποι-ορόσημα, συνεπώς, σε μια πιο ήρεμη και ώριμη ηλικία, η ιδέα να συναντήσεις και τους 30 δεν σου φαίνεται και τόσο ανέφικτη. Επιπλέον, είσαι πια σε θέση να βρίσκεις τη «φυλή» σου, να συμμαχείς με ανθρώπους που βρίσκονται κοντά στον δικό σου τρόπο σκέψης. Οπως στην πραγματική ζούγκλα, έτσι και στη ζούγκλα της κοινωνίας, διαλέγεις αγέλη και αποφεύγεις να γίνεις ένα με το κοπάδι. Επίσης, σε αυτή την ηλικία της επιφοίτησης, απορρίπτεις σχολικά συμπλέγματα που σε στοίχειωναν ακόμη και στα 30 σου: τώρα πλέον δεν θέλεις να είσαι με τους cool τύπους, αλλά με ανθρώπους του τύπου σου.

Ξεμπερδεύεις με το ενοχικό σύνδρομο και το αυτομαστίγωμα, αφού δεν ωφελεί και είναι το μεγαλύτερο βαρίδι σε πόδια που ήδη έχουν διανύσει πολλά χιλιόμετρα. Αρχίζεις να τους συγχωρείς όλους. Τον εαυτό σου που δεν έκανε όλα όσα είχε ονειρευτεί. Αλλά και τους «κακούς» συντρόφους σου και τους συχνά ανεπαρκείς γονείς σου, συνειδητοποιώντας ότι και οι μεν και οι δε απλώς δεν ήξεραν πώς να τα κάνουν όλα σωστά. Και κάποιοι τους είχαν πληγώσει και εκείνους στο παρελθόν.

Και τελικά καταλαβαίνεις ότι το νόημα της ζωής δεν κρύβεται στις βαθυστόχαστες αναζητήσεις. Δεν βρίσκεσαι πια σε έξαψη, είσαι όμως μια ήρεμη δύναμη. Ξέρεις ότι δεν είναι στο χέρι σου και κανείς δεν θα σου θυμώσει που δεν κατάφερες να μάθεις αν υπάρχει Θεός ή μεταθανάτια ζωή. Είσαι πια βέβαιος ότι τα άλυτα υπαρξιακά ερωτήματα που βασάνιζαν την πρώτη νιότη σου δεν θα σε βοηθήσουν να γίνεις πιο ολοκληρωμένος άνθρωπος. Το μεγαλύτερο ερώτημα που καλείσαι να απαντήσεις είναι ποιος είσαι εσύ, τι θέλεις από τη ζωή σου και αν υπάρχει ζωή μετά τα 40. Ναι, υπάρχει, και μάλιστα αρκετή. Γιατί τα 40 είναι τα νέα 30.

loading...

Κρύφτηκε Κάτω Από Το Κρεβάτι Για Να Δει Πόσο Πιστό Είναι Το Αγόρι Της. ΑΥΤΟ Που Έγινε, ΔΕΝ Θα Το Ξεχάσει Ποτέ!

Αυτή η ιστορία έχει κάνει τον γύρο του διαδικτύου. Πρόκειται για μία γυναίκα που αποφάσισε να δοκιμάσει την σχέση της και μέσα από αυτή τη δοκιμασία έμαθε ένα πολύ σημαντικό μάθημα.
Αφού η φλόγα στην σχέση της είχε σβήσει, σκέφτηκε κατά την άποψή της μία πολύ καλή ιδέα: ήθελε να δει πόσο σοβαρά…
Αυτή η ιστορία έχει κάνει τον γύρο του διαδικτύου. Πρόκειται για μία γυναίκα που αποφάσισε να δοκιμάσει την σχέση της και μέσα από αυτή τη δοκιμασία έμαθε ένα πολύ σημαντικό μάθημα.
Αφού η φλόγα στην σχέση της είχε σβήσει, σκέφτηκε κατά την άποψή της μία πολύ καλή ιδέα: ήθελε να δει πόσο σοβαρά την έβλεπε ο φίλος της και έτσι αποφάσισε να τον “αφήσει μόνο και να φύγει για λίγο.”
Για να πάρει τις απαντήσεις που ήθελε, του έγραψε ένα γράμμα λέγοντάς του πως η σχέση τους είχε τελειώσει και πως δεν άντεχε άλλο. Το μόνο που ήθελε ήταν η αντίδρασή του, αλλά δεν ήθελε να τον αφήσει.
Μόλις τέλειωσε το γράμμα, το άφησε στο γραφείο του για να το βρει. Δεν ήθελε να χάσει την αντίδρασή του, οπότε κρύφτηκε κάτω από το κρεβάτι και περίμενε.
Τελικά, εκείνος ήρθε σπίτι. Ήταν αγχωμένη και ενθουσιασμένη περιμένοντας κάτω από το κρεβάτι. Μπήκε στο δωμάτιο και ξεκίνησε να διαβάζει το γράμμα. Όταν τέλειωσε το διάβασμα, η κοπέλα δεν μπορούσε να πιστέψει στα αυτιά της.Άρχισε να σφυρίζει και πήρε το τηλέφωνο. Αυτό δεν μπορούσε να συμβαίνει. Άκουσε το αγόρι της να λέει:
“Έλα ομορφιά μου, έρχομαι από εκεί. Η χαζή τελικά κατάλαβε πως την απατάω. Επιτέλους έφυγε. Ήταν ένα πολύ μεγάλο λάθος αυτή η σχέση. Είμαι πολύ χαρούμενος που ελευθερώθηκα. Μακάρι να σε είχα γνωρίσει νωρίτερα. Θα τα πούμε λέμε σε λίγο.”
Η γυναίκα δεν μπορούσε να το πιστέψει. Δεν είχε καταλάβει τι είχε συμβεί. Κάθισε σοκαρισμένη για λίγα λεπτά. Το αγόρι της άρχισε να μαζεύει μερικά πράγματα. Μόλις έφυγε από το διαμέρισμα, τα δάκρυά της άρχισαν να κυλάν στο πρόσωπό της. Σύρθηκε έξω από την κρυψώνα της.
Μάζεψε τα κομμάτια της και κοίταξε το δωμάτιο. Υπήρχε και ένα δεύτερο γράμμα στο γραφείο. Ήταν από το αγόρι της και απευθυνόταν σε εκείνη. Το άνοιξε και άρχισε να το διαβάζει. Όταν το τέλειωσε, ένιωσε τόση ντροπή, αλλά και τεράστια ανακούφιση. Πόσο χαζή μπορούσε να ήταν; Το γράμμα έγραφε:
“Ρε χαζή, την επόμενη φορά που θα θελήσεις να μου κάνεις πλάκα, να σιγουρέψεις πως τα πόδια σου δεν προεξέχουν από το κρεβάτι. Πήγα για ψώνια. Τα λέμε σε λίγο αγάπη μου.”
Οπότε, εάν θέλετε να δοκιμάσετε κάποιον, καλό είναι να περιμένετε πως και εκείνος μπορεί να κάνει το ίδιο και σε σας! Εξάλλου, ρόδα είναι και γυρίζει!
 
loading...

Οι Βέλγοι κάνουν τις καλύτερες τηγανιτές πατάτες και αυτή είναι η συνταγή τους

Οι Βέλγοι ισχυρίζονται πως φτιάχνουν τις καλύτερες τηγανιτές πατάτες στον κόσμο ενώ σε όλους τους δρόμους του Βελγίου δεν υπάρχει πάγκος ή μαγαζί υπαίθριο και μη που να μην σερβίρει αυτό το τόσο λαχταριστό φαγητό. Πώς φτιάχνουν, όμως, οι Βέλγοι τις τηγανιτές πατάτες;

Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει κάποιο τρελό μυστικό που τις κάνει τόσο τραγανές αλλά ένα πολύ μικρό κόλπο.

Οι πατάτες τηγανίζονται 2 φορές. Την πρώτη φορά τηγανίζονται για να γίνουν μαλακές. Τη δεύτερη φορά μπορεί να τηγανιστούν ακόμα και ώρες μετά, λίγο πριν σερβιριστούν, για να αποκτήσουν αυτό το υπέροχο χρυσαφί χρώμα και να γίνουν σούπερ τραγανές.

Για να τις φτιάξετε και εσείς δεν θα χρειαστείτε ειδικό εξοπλισμό. Καλό είναι πάντως το τηγάνι σας να έχει αρκετά χοντρή βάση. Επίσης θα χρειαστείτε μια τρυπητή κουτάλα.

Θα χρειαστείτε:

3-4 φλ. λάδι για τηγάνισμα, 1 κιλό πατάτες και αλάτι.

Ρίξτε αρκετό λάδι για τηγάνισμα στο τηγάνι. Αφήστε το να κάψει.

Κόψτε τις πατάτες σε στικς. Στεγνώστε τις με μια καθαρή πετσέτα. Χωρίστε τις σε κούπες. Μην τηγανίζετε πάνω από μια κούπα τη φορά.

Μόλις το λάδι κάψει, αρχίστε να τηγανίζετε κάθε κούπα με πατάτες για 4-5 λεπτά. Θέλετε απλά να μαλακώσουν και όχι να αποκτήσουν χρώμα.

Όταν θελήσετε να σερβίρετε τις πατάτες σας ζεστάνετε και πάλι το λάδι. Τηγανίστε και πάλι τις πατάτες σας (όχι όλες μαζί, όπως ακριβώς το κάνατε και πριν). Αυτή τη φορά αφήστε τις για 1-2 λεπτά.

Βγάλτε τις σε πιάτο στο οποίο έχετε στρώσει χαρτί κουζίνας για να απορροφηθεί το πολύ λάδι. Πασπαλίστε με αλάτι και σερβίρετε.

Μην σκεπάζετε ποτέ τις πατάτες σας για να παραμείνουν ζεστές. Το μόνο που θα καταφέρετε θα είναι να τις κάνετε να μαλακώσουν πολύ.

loading...

Ανακοινώθηκαν τα Χρυσά Βατόμουρα - Αυτοί ήταν οι χειρότεροι του κινηματογράφου για το 2016

Όπως συμβαίνει κάθε χρόνο, λίγες ώρες πριν τη μεγάλη και λαμπρή απονομή των Όσκαρ τα χρυσά Βατόμουρα ανακοίνωσαν τους δικούς τους νικητές, μια διάκριση καθόλου τιμητική, αλλά αρκετά διασκεδαστική, που κάθε χρόνο επιλέγει τους χειρότερους.

Στην πρώτη θέση με τα περισσότερα «Χρυσά Βατόμουρα» βρέθηκαν η μεγάλη εμπορική επιτυχία «Batman ν. Superman» και το ντοκιμαντέρ το «Hillary's America: The Secret History of the Democratic Party».

Το μπλοκμπάστερ του Ζακ Σνάιντερ που εισέπραξε σχεδόν 900 εκατ. εισπράξεις στο Box Office, απέσπασε τέσσερα βραβεία, και πιο συγκεκριμένα αυτά του χειρότερου κινηματογραφικού ζευγαριού (Μπεν 'Αφλεκ και Χένρι Κάβιλ), του χειρότερου β' αντρικού ρόλου (Τζέσε Αϊζενμπεργκ), του χειρότερου σεναρίου και του χειρότερου
Πρίκουελ, Ριμέικ, Rip-off ή Σίκουελ.

H ταινία που κέρδισε, όμως, τα πιο «σημαντικά» Χρυσά Βατόμουρα ήταν το «Hillary's America: The Secret History of the Democratic Party», ένα ντοκιμαντέρ που επιτίθεται στη Χίλαρι Κλίντον και το κόμμα των Δημοκρατικών.

Η ταινία απέσπασε επίσης τέσσερα βραβεία, συμπεριλαμβανομένων αυτών της Χειρότερης Ταινίας και της Χειρότερης Σκηνοθεσίας καθώς και αυτά του Χειρότερου Α' Ανδρικού Ρόλου (Ντινές Ντ' Σούζα) και του Χειρότερου Α' Γυναικείου Ρόλου (Μπέκι Τέρνερ).

Το βραβείο του χειρότερου β΄ γυναικείου ρόλου δόθηκε στην Κρίστεν Γουίιγκ για την ερμηνεία της στο φιλμ «Zoolander 2».

Τέλος, ο Μελ Γκίμπσον απέσπασε το βραβείο «Razzie Redeemer Award» για τη μεταμέλειά του και την επιστροφή στις υποψηφιότητες για Όσκαρ με την ταινία «Hacksaw Ridge».

Αναλυτικά τα Χρυσά Βατόμουρα του 2017 ανά κατηγορία

Χειρότερη ταινία
Hillary's America: The Secret History of the Democratic Party

Χειρότερος α' ανδρικός ρόλος
Dinesh D'Souza - Hillary's America: The Secret History of the Democratic Party

Χειρότερος α' γυναικείος ρόλος
Becky Turner - Hillary's America: The Secret History of the Democratic Party

Χειρότερος β' γυναικείος ρόλος
Kristen Wiig / Zoolander No. 2

Χειρότερος β' αντρικός ρόλος
Jesse Eisenberg / Batman v Superman: Dawn of Justice

Χειρότερο κινηματογραφικό δίδυμο
Ben Affleck & Henry Cavill / Batman v Superman: Dawn of Justice

Χειρότερος σκηνοθέτης
Dinesh D'Souza and Bruce Schooley / Hillary's America: The Secret History of the Democratic Party

Χειρότερο Πρίκουελ, Ριμέικ, Rip-off ή Σίκουελ
Batman v Superman: Dawn of Justice

Xειρότερο σενάριο
Batman v Superman: Dawn of Justice

Πηγή: lifo


loading...